Bu kadar zor olmamalı!

Vatani görevimizi yaptığımız dönemlerde bir tabur komutanımız vardı; sınırdan kaçak geçirilmeye çalışılan küçükbaş hayvanlara müsade ettirir, sonra onları hayvancılık yapmaları şartıyla yoksul köy halkına dağıtırdı…
Ama bir şartla!
Bir dişi, bir de erkek hayvan teslim edilen köylü ailelerden bu hayvanları çoğaltmalarını isterdi…
Hayatta ise Allah selametlik versin; sayesinde 1,5 yıl içerisinde köylüler ikişer çift hayvan sahibi olmuşlardı…
Hatta bazı koyunların ikiz yavruladığına bile şahitlik etmiştik…
Aslında model çok basitti; ver çiftçiye bir çift büyük ya da küçükbaş hayvan, çoğaltsın, üretsin ve ekonomiye değer katsın…
Yani bu model bugün dahi uygulanabilir bir model…
Erzurum’da mera diyorsanız mera, çayır diyorsanız çayır, ne ararsanız var…
Hayvancılık yapmak isteyen her aileye birer çift hayvan emanet etmek çok mu zor?
O hayvanların takibi, sayılarının artırılması, et ve süt üretimine yönelik aile işletmelerinin yeniden kurulması çok mu imkansız?
Bizce değil…
Bakınız!
Canlı hayvan ya da et ithalatı diye bir şey icat etmişiz, resmen yerel üretimi perişan ediyor, üreticiyi adeta üretmemeye teşvik ediyoruz…
Belgeler ortada:
1970’li yıllarda Erzurum’dan Rusya’ya küçükbaş hayvan ihraç ediyormuşuz, hem de Erzurum’dan…
Demek ki bir şeyler yanlış!
Demek ki biz bir yerlerde mutlaka bir hata yapıyoruz! 
Öyle olmasa yurt dışına canlı hayvan ihraç eden bir şehir, yurt dışından et ya da canlı hayvan bekler duruma düşer miydi hiç?
O halde vakit varken bu yanlıştan dönmeli, Erzurum’da hayvancılık sektörüne can verecek adımlar atmalıyız!
Aile işletmelerini yeniden oluşturmalı, desteklemeli, yerel üretimi ve üreticiyi yurt dışı simsarlarının elinden kesinlikle kurtarmalıyız! 
Devlet baba ne için var?
İşte tam da bunun için var!