Ev danası…

Herkes bilir pekâla ama bizim buralarda niyeyse daha çok kullanılır bu söz… 
"Ev danası öküz olmaz!" 
Ya da "Ev danası öküz olmaz, olsa da sözü dinlenmez!" 
Bu söz aslında çok derin bir psikolojik ve sosyal gerçekliğe işaret eder ve belki de en harika atasözlerimizden birisidir… 
Peki, sizce neden bu söz gelip kültürümüzün bir parçası olmuş dersiniz? 
Kısaca izah edelim: 
Bir insan ne kadar maharetli, yetenekli, kabiliyetli, başarılı veya zeki olursa olsun, içinde yaşadığı ve tanındığı bir toplumda kolay kolay büyük bir otorite veya deha olarak kabul göremez… 
Çünkü yanıbaşımızda yetişen kişilerin gelişimini hiçbir zaman görmez, fark etmekte de zorlanırız… 
Madalyonun bir de öteki yüzü var tabii ki!
O da yabancı hayranlığıdır… 
İnsanlar umumiyetle tanımadıkları veya geçmişini bilmedikleri kişilere, fikirlerine ve uzmanlıklarına daha çok saygı gösterme eğilimindedir… 
Evin içindeki cevher ise, sürekli el altında olduğu için değersizdir; bu tıpkı “kaçan balık büyük olur” mantığında olduğu gibi, uzaktaki her zaman gizemli ve başarılı olarak kabul edilir… 
Aynı şey aile içinde de geçerlidir!
Ne olursanız olun, ister okuyun profesör olun, ister çalışın paranın hakimi olun!
Ailenizde ve yakın çevrenizde siz hala o eski sizsinizdir… 
İş hayatına gelince… 
En alttan en üste kadar tırnaklarınızla kazıya kazıya gelmiş olabilirsiniz… 
Ama bunun pek bir anlamı olmaz; çünkü siz işe ilk başladığınız günde kalmış olursunuz…
Sizden sonra ve dışarıdan gelen birisi ise, sizin yıllarca çalışıp elde edemediğiniz o saygıyı anında görür…
İçeriden yetişmiş olan sizin bırakın liderliğiniz, öngörüleriniz bile kabul edilmez! 
Ev danası olmak böyle bir şeydir işte… 
Ve ne yazık ki, Erzurumlu olmak, Erzurum’da doğmuş, Erzurum’da büyümüş ve halen  Erzurum’da yaşıyor olmak, bu sözü mutlaka söylemiş yahut söyletmiş olmakla eşdeğer bir durumdur… 
Olmuyor bir türlü… 
Erzurum’da ev danası öküz olmuyor işte!
Evin dışı baştacı, evin dışı mükemmel, evin dışı cazip ama Erzurum’da evin içine o güneş niyeyse bir türlü doğmuyor…